آموزش منو دیجیتال

کاهش ضایعات رستوران و کافه: ۹ روش عملی برای کم‌کردن دورریز مواد غذایی

کاهش ضایعات رستوران: طرح راهنمای ثبت و کم‌کردن ضایعات مواد غذایی در کافه

کاهش ضایعات رستوران یکی از سریع‌ترین راه‌ها برای بالابردن سود است، چون هر کیلو ماده‌ای که دور ریخته می‌شود، پولی است که قبلاً پرداخت کرده‌اید و هیچ درآمدی از آن نگرفته‌اید. برخلاف افزایش قیمت منو که ممکن است مشتری را بترساند، کم‌کردن دورریز مستقیماً از هزینه‌ها کم می‌کند و به مشتری ربطی ندارد.

مشکل اینجاست که بیشتر کافه‌ها و رستوران‌ها نمی‌دانند ضایعاتشان دقیقاً چقدر است. چیزی که اندازه‌گیری نشود، کنترل هم نمی‌شود. در این مقاله یاد می‌گیرید ضایعات از کجا می‌آید، چطور آن را ثبت کنید و با ۹ روش عملی چطور کمش کنید.

ضایعات رستوران دقیقاً چیست و از کجا می‌آید؟

ضایعات مواد غذایی در رستوران به هر ماده‌ی خریداری‌شده‌ای گفته می‌شود که به فروش نمی‌رسد. سازمان‌هایی مثل ویکی‌پدیا در صفحه‌ی ضایعات غذا این موضوع را در سطح جهانی توضیح داده‌اند، اما برای شما مهم‌تر این است که ضایعات خودتان را بشناسید. ضایعات کسب‌وکار غذایی معمولاً سه منبع دارد:

۱. ضایعات پیش از پخت. پوست‌کندن، تمیزکردن، جداکردن استخوان و چربی، و فساد مواد قبل از استفاده. این بخش به دلیل ماهیت ماده طبیعی است، اما با خرید بهتر و نگه‌داری درست قابل کاهش است.

۲. ضایعات حین تولید. اشتباه در پخت، سوختن، ریختن، تهیه‌ی بیش از نیاز و غذایی که به سفارش مشتری برنمی‌گردد.

۳. ضایعات بعد از سرو. غذای باقی‌مانده در بشقاب مشتری، غذای برگشتی و مواد آماده‌ای که تا پایان روز فروخته نشده‌اند.

هر کدام راه حل جدا دارد. به همین دلیل اولین قدم کاهش ضایعات رستوران، دسته‌بندی آن است، نه فقط پرتاب‌کردن همه‌چیز در یک سطل.

فهرست مطالب

چرا ضایعات روی سود اثر بیشتری از چیزی دارد که فکر می‌کنید؟

مثال فرضی زیر را در نظر بگیرید. اعداد فقط برای نشان‌دادن منطق هستند، نه آمار واقعی.

فرض کنید در یک ماه مواد اولیه به ارزش ۱۰۰ واحد پولی می‌خرید و ۸ واحد آن دور ریخته می‌شود. این ۸ واحد درآمدی ندارد. اگر حاشیه‌ی سود خالص شما ۱۰ درصد باشد، برای جبران این ۸ واحد باید حدود ۸۰ واحد بیشتر بفروشید. یعنی کم‌کردن ضایعات گاهی از افزایش فروش به‌صرفه‌تر است.

نکته‌ی دیگر این است که ضایعات علاوه بر خود ماده، هزینه‌های پنهان دارد: نیروی کار آماده‌سازی، انرژی پخت و فضای انبار. اگر ماده‌ای پخته و بعد دور ریخته شود، همه‌ی این هزینه‌ها هم هدر رفته است.

برای دیدن اثر ضایعات روی قیمت هر پرس، مقاله‌ی قیمت تمام شده غذا چطور حساب می‌شود را بخوانید. وقتی ضایعات را در رسپی لحاظ نکنید، هزینه‌ی واقعی را کمتر از واقعیت می‌بینید.

قدم اول: ضایعات را ثبت و اندازه‌گیری کنید

بدون ثبت ضایعات، همه‌ی تلاش‌ها حدسی است. ثبت ضایعات یعنی هر بار که ماده‌ای دور ریخته می‌شود، سه چیز یادداشت شود: چه ماده‌ای، چه مقدار و چرا.

«چرا» مهم‌ترین بخش است. می‌توانید دلیل‌ها را در چند دسته ثابت نگه دارید:

  • انقضا یا فساد
  • اشتباه در پخت یا آماده‌سازی
  • برگشت از مشتری
  • تهیه‌ی بیش از نیاز
  • آسیب هنگام حمل یا نگه‌داری
  • سایر

بعد از یکی دو هفته، دسته‌ای که بیشترین سهم را دارد معلوم می‌شود و می‌دانید باید رویش تمرکز کنید. مثلاً اگر بیشتر ضایعات شما «انقضا» است، مشکل خرید و چرخش انبار است، نه آشپز.

اگر ثبت ضایعات روی کاغذ سخت است، در ماژول مدیریت انبار و تأمین ماهو می‌توانید ضایعات را با علت و هزینه ثبت کنید و از گزارش آن استفاده کنید. ارزش پولی ضایعات هم محاسبه می‌شود تا ببینید دقیقاً چه مقدار پول از دست رفته است.

روش ۱ تا ۳: خرید و انبار

روش ۱: بر اساس مصرف واقعی خرید کنید. بیش از نیاز خریدن یعنی فساد. مصرف هفتگی هر ماده را از روی گزارش‌ها ببینید و سفارش را بر همان اساس بدهید، نه بر اساس حدس.

روش ۲: قاعده‌ی «اول وارد، اول خارج» را رعایت کنید. کالای جدید را پشت کالای قدیمی بگذارید. این روش که به اختصار FIFO یا برای تاریخ انقضا FEFO گفته می‌شود، از فاسدشدن کالای عقب‌مانده جلوگیری می‌کند. اگر کالاها دسته‌بندی و تاریخ‌دار باشند، این کار ساده‌تر می‌شود.

روش ۳: انبارگردانی منظم انجام دهید. وقتی موجودی را منظم می‌شمارید، کالاهای کم‌گردش و رو به انقضا را زود می‌بینید. راهنمای کامل را در مقاله‌ی انبارگردانی رستوران بخوانید.

برای اشتباه‌های رایج انبار هم مقاله‌ی مدیریت انبار رستوران را ببینید. بسیاری از ضایعات از همین اشتباه‌ها شروع می‌شود.

روش ۴ تا ۶: آشپزخانه و رسپی

روش ۴: رسپی استاندارد داشته باشید. وقتی مقدار مواد هر غذا مشخص نیست، آشپز ناخواسته بیشتر مصرف می‌کند یا بیشتر آماده می‌کند. رسپی استاندارد هم مصرف را کنترل می‌کند و هم تهیه‌ی بیش از نیاز را کم می‌کند. اگر هنوز رسپی ننوشته‌اید، مقاله‌ی رسپی غذا چیست را بخوانید.

روش ۵: آماده‌سازی را بر اساس پیش‌بینی فروش انجام دهید. اگر هر روز همان مقدار مواد آماده می‌کنید، ولی فروش روزهای هفته فرق دارد، بخشی دور ریخته می‌شود. فروش هر روز هفته را در چند هفته‌ی اخیر ببینید و آماده‌سازی را متناسب با آن تنظیم کنید.

روش ۶: از همه‌ی بخش‌های ماده استفاده کنید. ساقه‌ی سبزی برای سوپ، استخوان برای آبگوشت، نان بیات برای تهیه‌ی پودر نان یا کروتون. این‌ها نمونه‌هایی از استفاده‌ی خلاقانه است که ضایعات را به محصول تبدیل می‌کند. البته ایمنی غذایی همیشه اولویت است و فقط از موادی استفاده کنید که سالم هستند.

روش ۷ تا ۹: منو و فروش

روش ۷: منو را ساده‌تر کنید. منویی با ۸۰ آیتم یعنی ۸۰ جور مواد اولیه و احتمال فساد بیشتر. وقتی آیتم‌های کم‌فروش را حذف می‌کنید، تعداد مواد کم می‌شود و ضایعات هم کم می‌شود. این تصمیم را بر اساس سود و فروش بگیرید.

روش ۸: از مواد مشترک بین چند غذا استفاده کنید. اگر یک ماده در چند آیتم مصرف می‌شود، گردش آن بیشتر است و کمتر فاسد می‌شود. هنگام طراحی منو به این موضوع فکر کنید.

روش ۹: برای کالاهای رو به انقضا برنامه داشته باشید. پیشنهاد ویژه‌ی روز، تخفیف برای آیتمی که ماده‌ی نزدیک به انقضا دارد، یا مصرف در منوی روز. بهتر است این تصمیم یک روز قبل از انقضا گرفته شود، نه بعد از آن.

اگر منوی دیجیتال دارید، می‌توانید آیتمی را موقتاً ناموجود کنید یا پیشنهاد روز را در چند ثانیه بگذارید. برای این کار منوی دیجیتال ماهو مناسب است، چون تغییر قیمت و موجودی بدون چاپ دوباره انجام می‌شود.

ضایعات پیش از پخت را چطور در قیمت‌گذاری لحاظ کنیم؟

بخشی از ضایعات اجتناب‌ناپذیر است؛ مثلاً پوست سبزی یا استخوان گوشت. این بخش را نباید نادیده بگیرید و باید در قیمت تمام شده بیاورید. به همین دلیل در رسپی هر ماده یک «درصد ضایعات» ثبت می‌شود.

مثلاً اگر یک کیلو ماده‌ی خام پس از آماده‌سازی ۷۰۰ گرم قابل مصرف باشد، هزینه‌ی هر گرم قابل مصرف بیشتر از قیمت خرید هر گرم خام است. اگر این درصد را در نظر نگیرید، هزینه‌ی غذا کمتر از واقعیت محاسبه می‌شود و در قیمت‌گذاری ضرر می‌کنید.

در ماژول کنترل هزینه ماهو درصد ضایعات هر ماده در رسپی ثبت می‌شود و هزینه‌ی ضایعات در داشبورد دیده می‌شود. با مقایسه‌ی مصرف نظری و مصرف واقعی می‌توانید ببینید ضایعات واقعی شما از مقدار پیش‌بینی‌شده بیشتر بوده یا کمتر. هر دو ماژول ۳۰ روز رایگان قابل امتحان هستند و ضمانت بازگشت وجه ۳۰ روزه دارند.

چرا کاهش ضایعات رستوران باید یک هدف عددی داشته باشد؟

هدف مبهم مثل «باید ضایعات کمتر شود» نتیجه نمی‌دهد. برای کاهش ضایعات رستوران یک شاخص ساده تعریف کنید: ارزش ضایعات ماهانه تقسیم بر ارزش کل خرید همان ماه. این درصد را هر ماه محاسبه کنید و برای ماه بعد یک هدف واقع‌بینانه بگذارید؛ مثلاً یک‌پنجم کمتر از ماه قبل. هدف‌های بزرگ و ناگهانی معمولاً به کم‌گذاشتن مواد و نارضایتی مشتری منجر می‌شود.

شاخص دوم، ضایعات به تفکیک علت است. اگر علت «انقضا» بیشتر از بقیه است، کاهش ضایعات رستوران باید از خرید و انبار شروع شود. اگر علت «اشتباه در پخت» بالاست، آموزش و رسپی مهم‌تر است. اگر «برگشت از مشتری» زیاد است، باید کیفیت یا اندازه‌ی پرس و توضیحات منو را بازبینی کنید.

شاخص سوم، ضایعات به تفکیک ماده است. معمولاً چند ماده‌ی محدود بخش بزرگی از ضایعات را می‌سازند. روی همان‌ها تمرکز کنید، نه روی همه‌چیز. در بیشتر کسب‌وکارها، اصلاح همین ۳ تا ۵ ماده اثر محسوسی دارد. این را به‌عنوان یک قاعده‌ی تجربی بگیرید و با داده‌های خودتان بسنجید.

این شاخص‌ها را ماه به ماه کنار هم بگذارید تا روند را ببینید. یک ماه بد معنی ندارد؛ روند چندماهه مهم است. اگر در سه ماه پیاپی ارزش ضایعات کم نشد، یعنی اقدام‌ها مؤثر نبوده‌اند و باید علت را دوباره بررسی کنید.

همچنین سهم ضایعات را با سهم هزینه‌ی مواد در منو مقایسه کنید. گاهی فقط یک آیتم پرفروش، به دلیل ماده‌ی زودفساد، بیشترین دورریز را می‌سازد و راه حل ساده است: اندازه‌ی تهیه‌ی روزانه را کم کنید یا ماده را با یک جایگزین ماندگارتر عوض کنید.

اشتباه‌هایی که کاهش ضایعات رستوران را بی‌اثر می‌کنند

حتی با نیت خوب، چند اشتباه باعث می‌شود تلاش شما برای کاهش ضایعات رستوران نتیجه ندهد:

  • کم‌کردن بیش از حد پرس. برای کم‌کردن دورریز بشقاب مشتری را کوچک می‌کنید و مشتری ناراضی می‌شود. اندازه‌ی پرس باید مطابق رسپی باشد، نه کمتر.
  • سرزنش نیروها. وقتی ثبت ضایعات باعث توبیخ شود، نیروها ثبت نمی‌کنند. هدف شما اطلاعات درست است، نه مقصر.
  • ثبت‌نکردن در شلوغی. شلوغ‌ترین ساعت‌ها بیشترین دورریز را دارند. یک سطل با برگه‌ی ساده نزدیک ایستگاه کار بگذارید تا ثبت چند ثانیه وقت بگیرد.
  • خرید ارزان‌تر بدون توجه به ماندگاری. مواد ارزان با ماندگاری کم ممکن است در نهایت گران‌تر تمام شوند.
  • نادیده‌گرفتن ضایعات بعد از سرو. غذای باقی‌مانده در بشقاب هم اطلاعات می‌دهد: اگر یک ماده‌ی جانبی همیشه برمی‌گردد، شاید لازم نباشد.

کاهش ضایعات رستوران پروژه‌ی یک‌هفته‌ای نیست. با ثبت، اندازه‌گیری و اصلاح تدریجی، ماه به ماه نتیجه می‌بینید و این صرفه‌جویی مستقیم به سود شما اضافه می‌شود.

یک برنامه‌ی ۴ هفته‌ای برای شروع

برای اینکه کاهش ضایعات رستوران از حرف به عمل برسد، این برنامه‌ی ساده را امتحان کنید:

  • هفته اول: فقط ثبت کنید. هر دورریز را با ماده، مقدار و علت بنویسید. هنوز تغییری ندهید.
  • هفته دوم: دسته‌ی پرضایعات را پیدا کنید و سه ماده‌ی اول را مشخص کنید.
  • هفته سوم: برای هر کدام یک اقدام تعیین کنید: کم‌کردن خرید، تغییر روش نگه‌داری یا اصلاح رسپی.
  • هفته چهارم: دوباره اندازه بگیرید و با هفته‌ی اول مقایسه کنید.

مهم‌ترین نکته این است که تیم را درگیر کنید. اگر آشپزها و نیروهای سالن بدانند ثبت ضایعات برای مجازات نیست و برای بهبود است، آمار دقیق‌تر ثبت می‌شود. کاهش ضایعات رستوران یک تغییر یک‌روزه نیست، بلکه عادتی است که با اندازه‌گیری و پیگیری ساخته می‌شود.